CIRTULANIA

[Jerico Santander. "Sometimes we all fall"]




Das palabras quedaron so uns restos tirados polo chan
adormecida a cidade Cirtulania
como tódolos ollos
pechadas as pálpebras contra si
como xuramentos internos dos que intentan evitar catástrofes.

Pola beira dos beizos camíñanche serpes
ti non o sabes
pero estás maldito. Nunca máis abrirás os brazos á consolación.
Nin sequera cando eu te chame. Nin sequera cando o ceo che regale
primaveras.

Ti non o sabes. Pero son todos xestos baldíos do destino
para te animar
para que non quedes vivo nunha ánima, condenado a verme sempre
a agarráreste ó tempo dun xeito consumista.

Cirtulania era un lugar encantado de permisividade
unha forma de sentíresme forma, de pertencer a unha identidade
severa.
Agora, desde unha perspectiva cravada noutros ollos
xa non son quen de me recoñecer. Xa percorro a capacidade de me
auto-xulgar
os desexos evolucionaron noutros campos, son outras materias
se cadra máis complicadas, menos enxebres de mitos.

Unha vez Cirtulania converteuse naquela cidade maldita.
Pero agora, situada no epicentro doutra vida dou en bater
contra os muros de titanio que a crearan
contra esa siniestralidade que esmorece as veas, os centauros,
a pasividade do que non sabe a onde vai.
A cidade permitía rebater verdades. No laminado poroso das palabras,
do idioma que falaba, tiven a oportunidade de te matar.

Mais non quixen facelo.

POEMAXE 1

MUTACIÓN

[Jerry Uelsmann, Symbolic Mutation,1961]


A longo prazo, a mutación pode ser esencial para a nosa existencia. Sen o cambio que conleva, a vida non pode andar para adiante. Sen transformacións xenéticas, quedariamos estancados nunha especie de burbulla, algo así como os fetos que infra-viven sumerxidos en botes de formol.

A ciencia ficción dotouse de numerosos casos de mutacións, que acabaron por traspasar fronteiras e instálaronse de cheo na conciencia social. A serie de finais dos 60, "Los Invasores", presentaba a uns extraterrestres adaptados ó aspecto humano, que só podían distinguirse por pequenos detalles (véxase que non tiñan pulso, nin moito menos corazón. Pero ademáis non podían mover o dedo meñique, debido a un fallo na mutación).



De ahí, á creenza común de que o dedo meñique do pé vai desaparecer pasadas unhas poucas xeracións, non hai nada. Xa todos asumimos que esa insignificancia de dedo, polo demáis bastante feo, non serve en absoluto. Quizais axude un pouco ó equilibrio, pero pouca cousa. O dedo esmagado polos outros dedos, está condenado a pasar ós anais da historia.

Mentres non o fai, descubro que existen humanos ousados e coas ideas claras. Atopei un, en concreto, que decidiu mutar antes do previsto, antes que ninguén, e auto-dotarse de tres orellas (unha a maiores das dúas que a natureza lle regalou). Para escoitar mellor. Aínda que el afirma que o fixo por arte. E para que a transformación sexa perfecta, Stelarc dotará á súa nova orella dun micro, para que todos poidan escoitar o que escoita a súa orella.



Non é un trabalinguas. É a realidade deste século. E hei de recoñecer que me ilusiona pensar que no futuro, posiblemente poida dispor de vinte ollos ou de catro corazóns.

HIBRIDACIÓN

Camiño a gran velocidade por entre a terra. O sol ameaza con desaparecer. Na mirada, sei que levo algo así como de fuxidío, como de esperanza. Alguén me persegue, desde unha posición anónima. Eu seino, pero preséntome incapaz de xirarme e plantarlle cara. Quizais non teña rostro, tal vez convertinme nun ser imposibilitado para a vinganza. Rastreo o meu entorno cunha mirada distinta. Como esa capacidade visual da radiación infravermella, con auténticos ollos- máquinas.

Antes pensaba que nunca sucumbiría á hibridación. Pero un día vinme aceptando toneladas de maquinaria pesada, mastigando aceites e demais caprichos corpóreos, trasladándome en veloces aparatos raptores, confiando os meus soños ao destino dunha humanidade caótica e condenada a desaparecer.

ESTÁS AQUÍ PARA SER FELIZ

Nunca devecín pola coca-cola, nin fun quen de beber un sorbo dela, sen que o gas se me escapara polo naríz e me choraran os ollos. Tampouco sinto unha especial curiosidade pola súa receita secreta. Pola contra, existen numerosas críticas contra unha das empresas multinacionais máis destructivas do planeta.

Con todo, extraendo esa parte nefasta que me fai burbullas na conciencia, teño que recoñecer que non logro fuxir da oleada de emocións que me produce o último anuncio desta marca de refresco.

Estás aquí para ser feliz. Ese é o lema do spot, que durante un minuto e trinta e dous segundos, remove a realidade, bate os medos, inflúe no estado húmido dos ollos, adereza as ganas de vivir, e licúa as ganas de morrer. O primeiro que se escoita no anuncio é o latexar dun corazón. O de Aitana Martinez, que está a piques de nacer. Para cando chega ó mundo, conta xa coa visita de Josep Mascaró, un home de 102 anos que en catro frases lle resume as cousas importantes da vida. A sorte de ter sido unha célula elixida para nacer, os abrazos, os amigos, o amor, a facilidade que ten a humanidade para, ó final do camiño, esquecer un pouco os momentos malos e darlle prioridade ás alegrías. Josep realiza unha viaxe quilométrica para trasladarlle esa mensaxe a Aitana. A súa man chea de engurras, acariñando á pequena man recén saída ó mundo.

Algo se me revolve cada vez que o emiten. Non acabo de asimilar a relación entre a mensaxe e o producto. Tampouco quero atopala. Quédome coa mirada ilusionante dese home que xa viviu un século, con todo o que aínda lle queda por facer, malia ter pasado xa da mal denominada terceira idade (por qué non quinta, ou vixésimo cuarta...?)

Confudidos, eliminamos a certas persoas da actividade social, esquecemos a súa individualidade, as eleccións que aínda son quen de facer. Olvidamos que poden ter a chave para saber cómo enfrontarse a unha crise, para detectar a esencia secreta que nos pode levar á felicidade.

RETRATO

[Annabelle. Da artista Lori Early]

Ela preséntase como un ser vivo animal que vexeta
mergullada entre un estado feroz e outro feble,
endocéntrica e circular nos seus conceptos, inhumana.

Maraña de cables cruzados que debuxan un sintagma colorido
esboza un refuxio para o gozo, dedicado ás artimañas.

Ela, gorxana que bloquea os intentos do universo de tirala
nun furado de liturxia e benestar. Iza un berro e sonoriza
o ceo de
auto
mato
formas.

Si,
o tempo foi creado para ela, que o comeu indixesta e borrou cun pincel
os desafíos

…e logo fitou mineralizada nunha parte ínfima
destruída.

APOLOXÍA DE DEUS

[Obra de Frida Khalo]


Unha das primeiras cousas que fai ó erguerse é escoitar este tema:


Despois, recibe noticias do ceo, en forma de granizo. Mantén unha conversa sobre as posibilidades de elixir a propia morte. Hai unha moza da que hoxe fala unha parte do mundo. A moza xa non está, pero esa parte do mundo segue a falar dela, e a Igrexa menciona que aínda podería ter fillos, e a palabra asasinato sae de bocas que quedarán inmunes por dicir "asasinato".

Trátase de sentir. Por iso o peor que lle pode pasar a unha persoa é caer nun estado de apatía, de insensibilidade interna e externa.

Trátase da liberdade que nos outorga ou nos quita o propio corpo. E ante iso, a apoloxía moralista e mentireira de deus, non ten nada que facer.

UNIVERSO EN EXPANSIÓN

^[la muerte de dorothy, Daniela Edburg]

O número cósmico N viaxa polas mentes.

Unha criatura seca (o corpo humano adulto está formado por auga nun 60 por cento) divisa un furado na súa estratosfera.

A criatura está cansa, a eternidade da que goza converteuna nun ser hipócrita. Aburrida,
indaga noutros posibles mundos (o universo é infinito).

Curiosa palabra (infinito) a que de- fin- e o que non podería ser definido doutro xeito, o que non ten cabida en ningures. E moito menos na mente humana.

A mente, o universo máis infinito que nunca alcanzará esa palabra. Pésanlle moito os restos mortais, como a pereza e o medo.

Sempre alzando os ollos, indagando máis alá da propia estratosfera mental, minimizando as nebulosas das rexións propias.

Ignorar posibilidades é a especialidade desta raza.