TRANSXÉNICA

Comparto con vos esta miña poesía que ven de gañar o certame literario "Rosa de Cen follas". Podedes facer con ela o que queirades. Beber as letras, escupir os significados que non vos gusten, mollarvos cos silencios que inclúe ou impregnala da vosa propia forma de entendela.

Ahí vai:

TRANSXÉNICA

(o devir xa se amosa como algo inevitable)

Como transxénicos son os verbos que deixas no aire

fulminante ser de esperas

invasor desa parte de min desfavorecida

que vai contigo, extravagante.

Modificas xenéticamente e con pausa

o tremer do meu sangue si te ulo

e permito ese ingrediente proteínico que inmisce

dentro de min cambios e rancores,

esquecendo o que son, maleable,

disciplinada baixo un traxe de escorpión

no devir agro químico que empeora o meu metabolismo.

Son un organismo falto de certezas,

non lexislada, con cordóns e enlaces externos

que patentan unha enfermidade

chea de carencias.

Se algún día invento un antibiótico

morrerás,

igual que un coleóptero ou un díptero.