Arredor das dez da noite, camiño cara á casa mirando ó chan. Según as ganas que teña de atopar un tipo ou outro de cousas, miro cara arriba (ceo) ou cara abaixo (chan), mais o resultado non é sempre merecible de escribir nada, nin emocionante. No camiño atopei escaparates que me devolvían a miña propia imaxe fugaz, e descubrín que si quero podo camiñar case voando. Nada interesante nos meus pasos, ata que saíndo da zona máis vella da cidade din en cruzar cunha neniña que tería cinco anos.
Tamén ela camiñaba en volandas, aferrada á man do pai que tiraba dela sen parar a pensar na lonxitude das súas perniñas de nena. O rostro dela denotaba un certo aburrirse, quizáis andaba cansa de pisar rúas empedradas e ver punkis intentado facer malabares, e un bispo paseando o seu atuendo de bispo, e ensaios de grupos folklóricos que resoan por todas as ruelas, e alá ó lonxe, na alameda as barracas, cada vez máis lonxe.
Xusto no preciso momento en que os nosos pes se cruzaban escoitei da súa boca, unha sentenza irrebatible:
- ¡A mi no me gustan las catedrales!
2 comentarios:
pois a min sempre me gustaron... mais non a culpo!
Andan los niños con esas sentencias irrebatibles siempre al punto en su boca... Cuando era pequeño las iglesias, el fresco de su interior, el aroma a santidad, la solemnidad de sus visitantes, los bisbiseos de los feligreses... siempre me dieron un poco de miedo... Ya crecido, hay ocasiones, en las que un escalofrío me recorre la espalda otra vez y me siento pequeño y temeroso...
Publicar un comentario en la entrada