03/07/08

PUBLICIDADE DO AMOR

Pintura de P. Romay


Camiñando pola rede de redes unha frase roubou a atención dos meus ollos, e en seguida comezaron a latir...

"Si no te enamoras, te devolvemos el dinero"

E ó lela din en imaxinar qué pensarían os ananos liliputienses, as momias exipcias, as amebas e o resto de seres vivos ou mortos que nalgures manteñen gardada unha cousiña pequena-grande (chámeselle sensibilidade- paixón) ante a vida.

A frase provén dun anuncio publicitario dunha páxina web de contactos, e teño que recoñecer que goza dun compoñente divertido e irónico. Por iso é un bo reclamo, atrae a risa fácil e logra unha certa complicidade cos lectores. Mais eu metida nesta micro-cápsula, nun punto ínfimo do universo me pregunto: ¿É o amor cousa de supermercado e eslóganes?

Deberei abrir a mente, malia que me doa, a outras concepcións do termo "AMOR". Non son unha criatura acérrima do romanticismo, pero deixei de ler na metade o último libro de Eduardo Punset (el viaje al amor) sobre o tema, por mor de que me quitara a ilusión para sempre.

El empéñase en codificar o amor e simplificalo a unha ecuación matemática, e eu non deixo de ver nesa posibilidade científica un futuro aterrador no que os homes e as mulleres se podan namorar á carta.

A rede comeza a dar esa oportunidade, por outra banda totalmente respectable. Só hai que teclear unhas letras e de súpeto atopas ante os ollos un sen fín de fotos de xente guapísima, listísima, interesantísima, e coas tuas mesmas inquedanzas e opinións sobre a vida, e coa cor de ollos que prefires, e si queres tamén podes pedir que o teu futuro marido sexa un deportista de elite ou astronauta, porque os da empresa (non esquecer que isto é un negocio e pagas para namorarte) garantizan que si non quedas satisfeito coa experiencia, che devolven os cartos.

Chámenme clásica ou aburrida, pero quero seguir vivindo na inopia, pensando que o amor é algo que nunca terá explicación nas enciclopedias, porque ahí radica a súa forza, porque sucede un bo día no que, normalmente, non queres que che suceda nada. E nunca namoras da persoa que debías namorar, pero así pasas a vida descubrindo que hai outras formas de vida, pelexando por chegar a acordos, desenvolvendo a capacidade dialéctica que todos temos na punta da língua, reconciliando rancores, e disfrutando da maxia coa que só disfrutan os nenos cando van ó circo por primeira vez.

3 comentarios:

Pilu dijo...

Hace dos años fui a Sos del Rey Católico grabar a un festival de música y me topé con un chico que también estaba grabando para una radio... No le conocía, ni crucé ninguna palabra con él pero fue verlo y notar cómo el corazón me empezaba a palpitar muy fuerte...

Resulta que trabajábamos en el mismo edificio y desde ese momento cada vez que lo veía notaba un impacto emocional brutal: latidos, hormigueos, emoción... Digamos que me enamoré platónicamente como si fuera una adolescente...

Poco a poco, empecé a notar que él también me miraba y los cruces en los pasillos se convirtieron en un juego de intenciones: yo te miro-tú me miras-sonreímos-pero sólo nos decimos hola...

Pasaron los meses y la cosa no tomaba forma: otros hombres ocuparon mi cabeza, mi corazón y mis sábanas y aquel chico de la radio era ya un recuerdo lejano de un sentimiento que consideraba estúpido...

En diciembre, cuando ya ni me acordaba de su existencia y yo ahogaba mis soledades con un cantautor de ojos azules, me lo encontré en un bar... Se me acercó, se presentó, me invitó a una cerveza... a los diez minutos nos besábamos chicos de instituto y a las dos horas hacíamos el amor en mi casa...

Desde ese día (y ya van para siete meses) no hemos vuelto a separarnos y veo mi futuro junto él toda mi vida...

A ver si Punset puede explicármelo...

Y gracias, no hace falta que me devuevan el dinero: yo sí me enamoré.

HADAS dijo...

Mi ma que historia la de pilu, se me han puesto los pelos de punta al leerla.
Yo creo que el amor es algo inexplicable que no vemos pero sabemos que está ahí... y que siempre estará para lo bueno y lo malo.
Hay muchas clases de amor y todos de gran fuerza, lo que necesitamos es un corazón para sentirlos... por eso pienso que los que hablan de números o de dinero o de cualquier materialismo insignificante ante el amor no tienen corazón y me dan pena. Probriños!!! nunca sentirán el amor, como te cambia la vida... esa sensación de poder contodo... de hacer de todo... de ser invencible... de ser feliz... de querer gritarlo todo el tiempo.. (y más yo) jajaaj. Bikos

Israel Olivera dijo...

El Amor, así con mayúscula, no existe. Y digo que no existe ese Amor, porque cada uno compone el suyo, y lo compone en relación a otro/a. Y siempre es diferente y alcanza grados distintos, profundidades distintas, emociones distintas... En la convivencia, en el sexo, en los cariños, en los afectos... El Amor, así con mayúscula, no existe. Sí creo, en cambio en el amor Con.. Con el otro, para el otro, hacia el otro, por el otro... ¿Qué es el amor si no es contigo? (sí se me ocurren un par de respuestas ocurrentes, jajaja!!
Suerte Pilu!! El camino es largo, pero... apasionante...