VOLARE

Hoxe, un día para "volare". Estiven nun lugar de fronteira entre terra e mar, a piques de entrar en Asturias, nesa parte que tamén podería chamarse fin da terra. O mar en Rinlo (na imaxe) estaba bravo e convidounos a comer un arroz de marisco no restaurante "A cofradía". Un día con sabor a salitre e cheo de persoas amables. De súpeto atoparon os meus ollos un billete vermello de dez euros disposto a sacar un sorriso da primeira muller que dera con eles, e que fun eu.

Eu, que sigo maravillada coa capacidade de emoción que manteño nos adentros. Impresionable ante unha paisaxe verde e azul como a de hoxe, semellante a un óleo cheo de fosforitos e faros.

Despois, viaxe de dúas horas cara a Santiago. Hai días nos que me gusta conducir. Os limpas funcionando a todo meter cando pasabamos por baixo de nubes molladas, e a estrada brillante, e tamén paraugas camiñando polas cunetas e no ceo un arcoiris que roubaba de mín toda a atención.

Nestas andaba cando na radio sonou unha canción brillante polo optimismo que desprende. Volare, dos Gipsy Kings.

O camiño podía ser xa por calquera lugar...