27/10/08

NADA QUE DICIR




O título desta entrada xa o dí. Hoxe non teño nada que dicir. Quizáis non atopo as palabras para contalo...

Mais sempre ten que haber algo bulindo pola cabeza, metendo latigazos entre as neuronas e toda esa masa encefálica que tanto nos complica e nos enriquece. Creo que tiña algo que contar. Pero olvideime.

Así que hoxe propóñoche a tí, que les estas palabras baleiras, que me contes algo. Non ten que ser algo grande, nin gracioso, nin emocionante... en realidade non tes a obriga de deixar algo escrito.

Pero o certo é que me gustaría. Por aquelo de sentir o feedback e facer da humanidade algo máis apetecible.

9 comentarios:

W. Sobchak dijo...

pois si que tenho alumha que outra cousinha que contar. Pero non tenho tempo. Así que de momento, por falta de palabras ou de minutos, a historia vai seguir sen ser contada
bks

chuvalisimo dijo...

vouche contar ata tres, un dous tres
ajajajajajajaja

Israel Olivera dijo...

En Ojén echamos en falta el aroma de las brasas de naranjo en otoño. La temperatura ha refrescado, y pese a estar en el sur mediterráneo, me encuentro muchas mañanas con el verde y la niebla de mi tierra o de de Galicia. Pronto, cuando refresque un tanto más las chimeneas comenzarán a humear y así el puzzle combinado del otoño estará completo.
Besos y abrazos desde el sur.

Anónimo dijo...

Hoy mis ojos están espalda contra espalda, y por mas que intento mirar hacia delante, no puedo dejar de retener la senda atrás abandonada.Y no vivo en el frio del pasado, solo sé vivir del fuego en el presente. Hoy mis venas se enfrentan espada contra espada, y cuanto mas luchan por vencer mis recuerdos, mas sangran derrotadas mis palabras. Y no vivo hastiado del pasado, y solo sé que viviré en el presente hasta mañana.

Hoy mis penas se debaten en duelo, palabra contra palabra, y por mas que busco el consuelo, solo encuentro rotas las esperanzas. Y no se ahogar los recuerdos, bajo una masa obtusa de ignoracia.

Hoy mis verdades se encaran al viento, máscara contra máscara, y aunque te odio y a veces te olvido, sigo buscando en tu nido, alguna caricia forzada. Y sigo buscando ayer, lo que puede que no encuentre mañana.

Son las sombras, no son los sueños, y aunque así lo creía, los recuerdos no tienen dueño. Son las mil horas, nunca fue por ningún beso, pero ahora comprendo, el porqué de tanto recelo. Y es en esta hora, en la que hundo, mis piernas en este suelo tan profundo, en la que muero por mantener vivo, el poco calor que queda de mi aliento.

Son las verguenzas, las que yo no tengo, y tal como dije, todo se ha ido viendo. Yo solo quise, yo solo quiero, ser feliz otro día, y poder guardar el momento. Apartar de una vez la cortina, y no verme una vez mas ardiendo, apagando tus lejanas llamas, con el susurro helado de mi lamento.

No me importa, pero como ayer hoy también lo entiendo, que por algo bien pasado será que me lo merezco. Pero no me lastimo, ni me recreo ni pierdo la vida, derrochando estúpidas lágrimas o iras, ni me castigo atado al yugo del arrepentimiento. Y solo así puedo decirte lo que pienso. Aqui te dejo, para que como siempre yazcan muertas, inertes en el olvido, estas cuatro letras, testigos fieles de otro impulso tan periódico como espontaneo.

Pero te las escribo hoy, en este día en que cuentas que to tienes nada que decir, o que no encuentras las palabras para contarlo, y propones esta mañana, aunque no a mi, que cuelguen algo de tu ventana, y yo me columpio aun a riesgo de herirme, en esta grieta afilada.

Una persona vomita al leer estas, las palabras que no pasarán la criba, regurgitando toda referencia antaño caducada. Nada te cuento grande, ni gracioso, ni emocionante. Nada te cuento, nuevo. Solo habla el nudo de mi garganta, que por mas que quiero ahogar, no puedo.

Sé que no recibiré respuesta, "pero o certo é que me gustaría. Por aquelo de sentir o feedback e facer da humanidade algo máis apetecible".

Malaquita dijo...

W. Sobchak: non te excuses no tempo, o tempo non existe, é unha invención humana que ha desaparecer cando desaparezan as mulleres e os homes do mundo. ¿Quén lle había poñer nome senón ós minutos e ás horas?

Amigo chuvalísimo: o un o dous e o tres poden agochar segredos e historias incribles. Alégrome de verte por estes lares

Israel: o puzzle deste espacio virtual estaría incompleto sen as pezas que vas deixando por aquí,retales de ese outono sureño que envías permanentemente.

Anónimo: sen dúbida, o texto máis intenso que tuven a sorte de ver últimamente por aquí. Rezuma realidade e tristura (quizáis non sexa así). Compartimos unha cousa: a loita por facer pasado do pasado. Pero é difícil. A mente precisa retornar a planos (recordos) e voces en off, e rúas e aromas, e sucesos, e filigranas diversas contínuamente...

só así é quen de seguir construíndo realidades e avanzando, non sei a onde, pero avanza, inda que non queiras, e xa nunca máis volves ser o mesmo, naide o é...

Gracias. E apertas.

chuvalisimo dijo...

O tempo sí que existe, ainda que desaparezamos os humanos e non se conte un dous tres, o tempo seguirá ahi eternamente, incluso ainda que tamén desaparezan as pobres formigas, ou as abellas, que, presisamente, so saben contar... ata catro

Anónimo dijo...

Fai tempo que non pisaba por aqui, outras cousas me enredaron e sen saber moi ben como acabas por esquecer os paseos que fan que te relaxes, comelles tempo as cousas que che gusta facer, ou falas tan a presa que case que perdes o gusto de facelas, e convirtense nunha obriga, que te esclaviza, e perdes a capacidade de saborealas....
Alédome de voltar a pisar este espazo, dedicandolle un ratiño a perderme por el, a atopar outras ánimas que corren dentro del e berran o que sinten ou simplemente escoitan.
Alédome de que siga vivo... con novas inquietudes
E sobre todo alédome de que sigas ahi...cuestionandote as cousas sen dalas por feitas...vivindo...
Un biquiño Lauri

Anónimo dijo...

He de ponerme una máscara, pero por ser quien y como soy, en esta hora no puedo. Si no tienes nada que contar, escuchame, que yo tengo, pero no me hagas pintar, mi cara de paisaje negro. Copa que me brindas copa que siempre me bebo, amargo trago tras amargo, tras trago, amargo y longevo. He de tapar mi sonrisa, y que tus ojos no me digan, "te veo!".

He de tapar mi mirada, sorber mis lagrimas cancioneras, tragarme mis recuerdos que se desprenden, como cae, a poco, la cera. Me bebo la vida, la redigiero, y siempre te espero cuendo me dices "espera"; siempre te espero, siempre te creo, y aunque siempre lo haga, ya no hay quien te crea. He de esconder mis versos, y observar desde la maleza, con la triste certeza de que el verdugo destriparme desea.

No encuentro las razones, no entiendo las promesas, no veo los corazones, porqué será, que me destierras. No encuentro el daño que hize, y mientras busco, la culpabilidad me golpea. Vístete de anónima tú, y ven de una vez para que te véa. No sabes cuanto me aburro, dibujandote extraños poemas.

Te has dirijido a mí, y ya me basta con eso. De corazón muchas gracias, muchos abrazos y un beso. Como sé que aqui siempre estorbo, ya me largo y no te molesto, y me vuelvo con la puta Karina, a su puto baúl de los recuerdos.

shazz dijo...

Qué quieres que te cuente... que estoy de post-operatorio reposando en casita, así llevo tres días y me esperan, mínimo, otros siete... Así que imagínate lo aburrido que puede llegar a ser el estar por estar sin nada que hacer y, como tú, como mil cosas bullendo entre las neuronas pero tan rápidas en escaparse que tampoco llegan a tomar forma sobre el papel... Besos.