CATACLISMOS (ou o poema que xa non viaxará máis)

Os releves e alturas do meu corpo son resultado
dunha loita permanente (ti e mais eu) que dura
alomenos tres mil millóns de anos.

Con periodicidade este querernos sofre de
cataclismos. E así quedan territorios
novos e vellos, que mal conviven en min
e suburbios que nunca verás
e fenómenos de ascenso e descenso de emocións
que xuntan e rexentan medos de grandes magnitudes
como os movementos das placas da litosfera.

É o mais antigo proceso creador de releves
ese vulcanismo que nos asocia
e as moreas de zonas específicas que sabemos tratar
nos corpos
e na mente maremotos de ideas baldías
e busca de significados que levanten ondas de gran altura
e un xeito de tocarnos
que devolve todo contra terra firme.

De seguir así podería apoderarse de nós
unha enorme era glacial.