DE MONOS

[Ilustración de David Vela]

O poema conta unha historia. O conto dos monos
nunha gaiola.

Alí viven argallando a maneira de saír un día (cando perdan o medo).
Hai un ser que os vixía desde fóra, quizais desde arriba
semella estar preto do sol cando alumea
pola noite na man unha lanterna.

Viven argallando e queréndose. Algúns
regálanse elementos como caricias [mais é pequeno o lugar e miran expectantes
e imaxinan cara fóra. ]

Aparece en escena o ser vixiante. Para alimentalos
extrae plátanos amarelos que pendura das polas
do ferro da gaiola. É boa a imaxinación para imaxinar
que os barrotes son árbores. Teñen fame. O estómago eleva os
impulsos e as ánimas.

Isto é un experimento (eles nunca o saben).

Coller o plátano é duramente castigado
tormenta de xeo sobre as cabezas (os deuses enfadados)
e a poucos van contendo as ansias e os ruxires da barriga
e algo así como o medo
apoderase do todo.

Os que chegan por primeira vez á gaiola aprenderán
(non se debe coller comida da que pendura polas árbores)
e irán morrendo uns, e virán outros e sen saber razóns
os do futuro seguirán sen comer.

Todo por non abrir a maldita porta da gaiola.