[Título da Ilustración: Waiting for you]
No minuto 42 das catro da tarde, loita por lembrar o que soñou. Facía tanto tempo que non soñaba nada...! Facía meses que se tiña que conformar cos espertares austeros de quen non soñou nada, de quen vagou pola noite escura de todo, sen poder agarrarse á sensación de estar vivo noutra vida, que adoece cando se abren os ollos, logo dunha noite de soñar.
Non é quen de lembrar moitas cousas. O soño reaparece agora en forma de sensacións, anaquiños dunha realidade morta. Si que sabe que no soño había un reloxo (sempre a obsesión do tempo, do seu paso egoísta polas persoas, e tamén estaba OtO, o can que é capaz de sorrir.
No soño había cousas que esvaran das mans, e pedras que caen do ceo, a modo de granizo. Unha nena loira con coletas danza ó ritmo da oitaba sinfonía de beethoven (Os nenos levan o ritmo no corpo, porque lembran os latexos do corazón da nai. Despois pérdeno, a base de escoitar sereas de ambulancia, bandas sonoras de películas e gritos de veciños que discuten).
No minuto 56 das catro tarde pensa que sería interesante escribir o que soñe a partir de agora. Deixar constancia desa outra vida, dese outro modo de estar no mundo sen mover os músculos. De calquera xeito, neste (mundo) que sentimos como verdadeiro, tamén quedamos paralizados, como nunha fase REM, abrindo os ollos e pechándoos a toda velocidade, ante cousas que suceden, ante o que vemos,
sen facer absolutamente nada.
1 comentarios:
Si yo escribiera todo lo que sueño debería dedicar la mitad de mi tiempo despierta... ¡y unas cosas rarísimas! (esta noche he soñado que tenía que dormir en una bodega...)
En fin, bendita vida onírica!!
Pd. Me gusta mucho como escribes (aunque no lo entiendo todo).
Pd2. Feliz 2009!
Publicar un comentario en la entrada