RADIOGRAFÍA DE NADAL

Do nadal, hai algunhas cousas que me gustan. Os pinos, por exemplo, que envían sinais secretas desde os balcóns, desde detrás dos cristais empañados dos fogares. Vaias por onde vaias, viaxes por onde viaxes, esas árbores ornamentadas contan historias. Detrás delas, case sempre hai un neno ou unha nena, mans miudiñas que penduraron bolas e luces, mentres as súas mentes pequenas soñaban con reis magos bondadosos e cabalgatas e turróns de chiculate.

Do nadal é difícil fuxir, cando saes á rúa, méteseche entre o forro do abrigo, e xa non che sae ata o 7 de xaneiro. Non seguirei a última moda do odio navideño. A pesares da tristura que provoca a ausencia dos que marcharon, nestes días de obriga familiar, de obriga a estar contento (hai sinais por todas partes de obriga á felicidade).

Con todo, as árbores de nadal semellan ser enviados especiais dun reino máxico. Unha mensaxe comunitaria na que participa a sociedade silenciosamente, dicindo: non estamos tan solos, no fondo parecémonos bastante.