EFECTO MOZART

Ela degusta un iogur mentres deixa que entre unha raiola de sol pola ventá aberta. No dicionario, de casualidade, atopou unha palabra: patronear (dirixir unha embarcación).

Por un instante imaxina cómo sería a súa vida se agora mesmo puidera saír da casa e estivera nun lugar con mar, onde ademáis a agardara unha embarcación lustrosa e branca para percorrer camiños salgados, e desfacer bancos de peixes, e nadar con golfiños e tostar a pel ó sol.

Pero axiña descubre que o único que pode patronear, ou mellor dito "matronear" é a súa propia imaxinación, que por outra banda (non nos enganemos) tamén lle ofrece lugares fabulosos polos que deixarse caer. O certo é que detecta unha certa dose de aburrimento. Ou quizais o que sucede é que son as oito da tarde, nunha tarde desas quietiñas polo quentamento do sol, que promete cervexa nas terrazas e nenos esgotados de correr, e pés ennegrecidos de andar con sandalias. Tal vez hai unha relaxación no ambiente que lle fastidia.

¿Cómo entrar a formar parte deste entorno tan alleo a ela?

Logo de meditar moito lembrou os poderes da música ante este tipo de cousas.

É o coñecido "efecto Mozart", un estudo que na metade dos anos 90 tentou demostrar que a música clásica ten un efecto beneficioso sobre o organismo humano. En realidade, a musicoterapia é unha metodoloxía tan antiga como o mundo. Os médicos do ano 1500 antes de Cristo xa recomendaban a música para favorecer a fertilidade feminina. Despois foron os gregos os que pretenderon facer ciencia da música. E si avanzamos no tempo, na antiga Roma tamén se pensaba que certas melodías acababan con problemas de insomnio ou malas dixestións.

A ela gústalle outorgar unha parte de confianza a aquelas cousas que aínda están por confirmar. Si xa soubéramos todo, o mundo sería un lugar carente de emocións. E as persoas seríamos todo soberbia.

Por iso confía na historia, nos ancestros, e nos ousados científicos de hoxe que predicen cousas do mañá.

Agora comezoulle unha pequena dor de cabeza. Para iso, o mellor é escoitar a Canción de Primavera de F. Mendelssohn.

CITA COA PINTURA

Unha vez pensei que neste blog nunca faría publicidade.

Pero esta vez trátase de meu pai, asi que me tomo a liberdade de usar este espazo (que por outra banda é meu) para anunciarvos que tedes unha cita (si queredes) en Ribadeo para disfrutar dunha mostra de pintura chea de cor e sensibilidade.

Será do 1 ó 8 de xullo na Sala de exposicións da antiga oficina de turismo.

Se queredes saber máis sobre o artista remítovos ó blog de Peña Romay

PURA VIDA

Non son amiga de fanatismos nin devocións persoais. Pero esta fin de semana tiven a oportunidade de escoitar en directo, moi cerca, a un dos poetas arxentinos que máis me impresionan. Á marxe das singularidades e prepotencias que poida amosar nalgunhas entrevistas, sobre o escenario é pura vida.

ABANDONO

Non serve de excusa dicir que no tempo que vivimos non hai cabida para as cousas vellas. Non serve contar que o progreso é necesario e que a maquinaria antiga debe quedar relegada ós museos. Non serve lembrarse do que avanzou a telefonía mobil e as viaxes espaciais e a moda e os coches e internet e a globalización e todas esas palabrexas que resoan a todas horas nas nosas conciencias para sentirmonos mellor. Non serve nada diso cando escoito que unha muller de 71 anos foi abandonada pola súa propia filla diante dunha residencia.

Lévana nun coche, o coche marcha de súpeto e ela queda ABANDONADA cunha maleta, diante da porta. Na maleta leva toda a súa vida. O que lle queda dunha vida son cousas que collen nunha maleta. Non collen as persoas nas maletas, nin as fillas faltas de sentimentos nin tampouco as tristezas. Estas van gardadas noutro sitio, non se poden valeirar e colocar noutro lugar, nin se poden tirar á basura de xeito selectivo como se foran lixo.

Esa muller síntese soa e pensará posiblemente en todos os anos de entrega, no día en que pariu un bebé e esqueceu a dor que iso lle supuxo pola felicidade inmensa de ter á súa filla nos brazos. Non sabemos máis das súas vidas, quizais houbo falta de comunicación, quizais malos momentos e falta de entendemento por ambas partes. Ou quizais non. De calquera forma unha persoa ten que estar baleira de corazón para deixar a unha nai enganada, contra a súa vontade, en calquera lugar.

Posiblemente se lle esqueceu que ela tamén será unha persoa maior e que os seus propios fillos a abandonarán dalgunha maneira, porque esa é a maneira de amar que aprenderon durante toda a vida.

Posiblemente quedará unha semente de tristura dentro dela, que algún día irá tomando forma e será máis grande, ata facerse insoportable.

Avanzaremos moito no mundo, faremos moitos descubrimentos e o futuro non terá nada que ver co presente. Pero algo hai que se nos vai escapando das mans. Esquecemos a importancia dos nosos maiores, eles son os libros que nunca se escribiron e gardan informacións valiosas e segredos, e tamén mapas de camiños incertos. Gardan pasado entre os cabelos brancos e as engurras, de xeito que nos gardan a nós. ¿Cómo afrontar unha vida sen eles? A xente maior responde á inmensa pregunta ¿De onde vimos? e sen eles ¿como pretendemos saber cara onde imos?

Moitos deles non han ler isto. Pero teñen vivido máis. E sen ter acceso á cultura e á información e á educación da que disfrutamos nós, gran parte das persoas maiores coñecen o significado da palabra respeto e sen dúbida entenden o sentido da palabra futuro mellor que ninguén.


A pintura é da artista Sarah Irani e titúlase "Mama and Babe". Está exposta no museo da mala arte.