DE SERES COMÚNS E EXTRAORDINARIOS

Algúns din que volvo ser unha persoa "normal", sen saber eu moi ben o que iso significa. Posiblemente o din porque de novo teño unha rutina, uns horarios pre-fixados que non podo esquivar, e algunhas outras cousas que me permiten formar parte das persoas normais deste mundo.

normal, adxetivo. 1. Conforme á norma, ó que é o máis frecuente ou habitual. 2. Que segue as normas da especie [ser vivo]
SINÓNIMOS: común, corrente, ordinario.
ANTÓNIMOS: especial, excepcional, extraordinario, insólito. .

Quizáis non debía haber palabras únicas para definir ás persoas, así dun xeito tan contundente. Todo ser humano merece ser calificado con matices, para que poda saber o que o une e o que o separa do resto da especie. E para que os demáis tamén o saiban, e o respeten.

Cando teño tempo de pararme a mirar detidamente, observo ás persoas que se cruzan no camiño polo que ando. En ocasións espertan tal curiosidade en mín, que a ollos doutras persoas, que tamén me poden estar a observar nese intre, debo parecer unha "común, corrente e ordinaria" descarada. Pero posiblemente as mulleres e os homes sexan un dos elementos que máis me atraen e interesan no mundo (por ser especiais, excepcionais, extraordinari@s e insólit@s)

Cada día xogo a imaxinar a vida (pasado e futuro) da xente. Un señor que canta boleros e toca unha guitarra escacharrada polas terrazas da cidade, como se cada terraza de cada bar fora unha pequena corte dun rei, e él o encargado de amenizar as aceitunas e as cervexas dos alí presentes. É intelixente, amolda as cancións á súa voz e así nunca desafina (ou quizáis tería que vir un deses xuíces da televisión a explicarlle o que é a música). O que ninguén lle poderá explicar é o que é a rúa, e imaxino eu que tamén saberá de medo e de fame, e por suposto de mulleres lindiñas e mares verdosos e desertos. Quén sabe si agocha unha pistola na mochila desgastada que porta ó lombo...

Non sempre somos conscientes, pero a imaxinación (Facultade de formar na mente imaxes de cousas reais ou irreais, materiais ou abstractas.) nunca se detén, sempre anda a cavilar e a soñar, e a ter pánico nos garaxes escuros, e nervios por cousas que nunca han pasar. Ás veces pode ser perigosa e crear plans escuros e delictivos. Porque os malos non sempre son tan malos como nas películas do Oeste, nin os bos tan boíños como nas de Walt Disney.

A COR CON MÁIS LUZ

Nestes días perségueme o amarelo. Hai días así, ou épocas, ou eras glaciais de inconsciencia nas que se permite que as cores invadan os momentos, sen a penas poder decidir en qué tono quere unha ver a vida. Estes días é o amarelo, menos no ceo.

O amarelo é a cor da luz que se atopa nun rango entre 565 e 590 nm, a cor complementaria do violeta (a cor con menos luz). Recomendable para pintar a cociña, xa que estimula o entusiasmo.

Empeza por "amar" como todas as cousas que queren empezar e remata (lendo polo revés) por "ole", palabra lonxana que invoca á algarabía dos sentidos.

Teño moitas historias para contar que non saen. Por iso comezo polo final, polos pés tinguidos de amarelo que repousan na area dunha illa diminuta que se deixa abanear por graznidos de gaivotas.

Moi posiblemente sufro o fenómeno "na punta da língua", pero co tempo, en canto vaia mudando a cor dos días e consiga fuxir deste estado de sopor, agardo escribir algunha cousa con sentido, e despegar os pés do chan.

O POEMA DEDICADO Á AVOA

Ilustración de Aya Kato

Descendo polas túas cavidades para nadar na estirpe

co afán posesivo de mirarte cada vez máis lonxe

post scriptum, e un aviso violento para marchar

sen deixar en min todo o que quería.

Es coautora destes versos que sinalan a túa vida gastada

gateando eu polo teu coñecemento que transportas

en cápsulas secretas e vasos de mel con limón.

Sempre dentes nese rostro nivelador de pingas

non precisas pílulas que esperten os sentidos.

Represéntote, e tomarei o teu lugar tantas veces

que non quero

e manobro contra o tempo para che contar

que sería ortopédica sen a túa herdanza.

Hame faltar a percepción orográfica

sen ti, que fas familia dunha horda

ULTRA CAPACIDADE SENSORIAL

muller recortada e posta sobre os panos

da cociña.

BIODIVERSIDADES

Imaxe de Spencer Tunick

Hai biodiversidade dentro de mín. Non o crerá, pero en realidade teño un ecosistema interno que funciona perfectamente, coas súas normas, cos seus gobernantes, coas súas cárceres, con exércitos e manifestantes pacíficos, con universidades, gasolineiras, bares e urbanizacións habitadas por vellos e bebés. Hai un polo norte onde nunca se pon o sol, e moitas terras prometidas. E por suposto, tamén existen grandes soños sen cumprir. O ano pasado houbo un terremoto, e moitas persoas perderon a vida tentando subir a unha palestra a recitar os seus propios versos.

Cada individuo loita por manter o seu espacio dentro de min. Presencio liortas entre uns e outros, pero normalmente imponse a razón. Cando un mata a outro, vai á cadea, e si algunha destas persoas da coa loucura, entón vai a un manicomio (un manicomio dentro dun manicomio). En xeral, no interior todo funciona con harmonía, e ás veces ata me deixan mandar un pouco; agás na zona do estómago, onde viven a maioría dos viscerais.

Con todo, non quero caer na tiranía. Nunca fun un ser prepotente. Imaxínome algún día reinando este meu interior, pero o certo é que esta é unha sociedade republicana, nunca o permitirían.

Todos os seres que gardo dentro da pel conviven nunha sociedade á que só se pode acceder mirando cara dentro. Para iso tería vostede que fixar os seus ollos nos meus e camiñar ata chegar á oitava capa do cerebro. Alí pediranlle un carné, pero se di que vai da miña parte, non creo que teña problemas.