O PASADO

O pasado.
o futuro non existe sen él. A mente seleciona o pasado que quere recordar. Garda pequenas partes do antes en caixas cerebrais. Non temos acceso a todas elas. Ou iso cremos. Ou iso queremos.

A algunhas caixas si que chegamos. E as mans cerebrais gostan de remexer nelas, remexer ata facer feridas nas mans. Algúns pasados asustan, porque xa non volven, porque non é a vida un casete con botóns de ir para adiante e ir para atrás. Podemos rebobinar un pouco, sutilmente, para escoitar só o ritmo daquela melodía que doe, só unha sensación, case sempre escapan as cores.

Do meu (pasado) lembro momentos ilexibles. Queren collelos os meus dedos cerebrais e apertalos ata que saia a esencia deles dunha vez por todas para fóra.

Pola contra, sei moi pouco dos meus ante- pasados. Dos que viviron antes do meu recordo, dos que foron impulsando en min as ganas de ser como son ou non son, o xeito de vivir que me domina. Descoñezo as súas caras, o que dicían, qué libros leron ou cantas veces por segundo mentiron na súa vida.

É posible que na miña loita despiadada co pasado constrúa a miña árbore xenealóxica.

Seguramente, a partir de agora gardarei nunha caixa extra cerebral algunhas partes de min, para que os meus fillos e os fillos dos meus fillos, e tódolos fillos do futuro comecen a ter unha resposta á triple pregunta maldita:

¿quen somos? ¿de onde vimos? ¿cara onde marchamos?

CONVOQUEN Á MALA SORTE

A mala sorte existe en todas as culturas. Non importa a relixión nin as crenzas nin o grao de escepticismo que teña cada persoa. A sorte (boa ou mala) anda rondándonos, e non hai nada que facerlle.

Hoxe perségueme unha peligrosidade auténtica. É unha contradicción, tendo en conta que non saín da casa en todo o día, por mor dun esguince nun pé que me ten inmovilizada. Se quixera, podería seguir esa frase feita que tanto empregan as persoas: hoxe é un día para quedarse na cama e non saír dela. Pero a tanto non chega o meu medo, señores, a tanto non, e decidín saír.

Desde que me botei fóra das mantas, percibo unha rara tendenza a caer e enfuciñar continuamente, contra as distintas paredes e rincóns da casa. Tamén me petou a cabeza contra un moble da cociña, e das mans deixei caer involuntariamente un vaso e dous pratos. Caeron os escarvadentes do seu boteciño, esparexéndose por todo o chan, e da miña boca saíron pestes contra a mala sorte (sempre entre comillas) que me persegue estes días.

En fin, a aquí presente semella unha nena pequena emperrenchada, pero esta é a única ventá que me comunicará co mundo exterior os vindeiros quince días. Así lle -lo digo, amigos, convoquen á mala sorte para que me deixe e marche a algún outro lugar, ou pola contra, poderei chegar a tolear entre estas catro paredes, nestas catro liñas...

DURMIDA DE PALABRAS

CATACLISMOS (ou o poema que xa non viaxará máis)

Os releves e alturas do meu corpo son resultado
dunha loita permanente (ti e mais eu) que dura
alomenos tres mil millóns de anos.

Con periodicidade este querernos sofre de
cataclismos. E así quedan territorios
novos e vellos, que mal conviven en min
e suburbios que nunca verás
e fenómenos de ascenso e descenso de emocións
que xuntan e rexentan medos de grandes magnitudes
como os movementos das placas da litosfera.

É o mais antigo proceso creador de releves
ese vulcanismo que nos asocia
e as moreas de zonas específicas que sabemos tratar
nos corpos
e na mente maremotos de ideas baldías
e busca de significados que levanten ondas de gran altura
e un xeito de tocarnos
que devolve todo contra terra firme.

De seguir así podería apoderarse de nós
unha enorme era glacial.

EL DÍA QUE TE FUISTE

A obra de aquí arriba chámase así, "El día que te fuiste", e pertence ó artista Iván prieto. Estes días expón en Lugo, e tiven a sorte de achegarme a algunhas das súas personaxes de teatro e baixas paixóns. Son esculturas inquedantes, que te perseguen despois de camiñar entre elas, porque non es quen de esquecer as cordas que che poñen cando as miras. Coido que cada unha destas figuras están a punto de comezar a andar, de emprender a acción, guiadas por unha furia contida, polo mero feito de ser estatua.

HAI MENTIRAS QUE MATAN

Eles volven do cine, de ver unha película-documental sobre a vida de Hunther Thompson, o creador do chamado "Xornalismo gonzo". O filme pasea polos entresixos da loucura e brillantez desa figura situada entre as figuras da contracultura americana. As drogas servíronlle a Hunther para distorsionar a crúa realidade que percibía, e desde ese outro lugar, amosou a verdadeira hipocresía dos Estados Unidos.

Un día disparou unha pistola contra a súa cabeza, e desfixo o resto de ideas que lle quedaban, no que algúns dan en chamar o seu "último acto de rebeldía". Outros, contan que non soportou máis a MENTIRA do soño americano.

Eles volven do cine, comentando a historia que acaban de ver. Son as dúas da madrugada e camiñan apurando o frío entre as rúas molladas e estreitas. Dous homes manteñen unha conversa ás portas dunha casa. Xusto cando eles pasan ó carón dos dous homes, escoitan unha frase perfectamente construída e clara:

- Unha cousa é mentir. E outra é ocultar a verdade.