[Adiós. de Iván Prieto]
Encho caixas de memoria.
Un xuro postal emite pálpitos para o futuro. No futuro, será o pasado e estaremos mortos.
...pero eu creo na crioxénese das palabras, e as pisadas que imprimo deberán guiar outros camiños, enlazar as mans de sangue, ósos por riba doutros ósos, e a terra afundíndose cada vez máis, e estas palabras depositadas, como cinzas, noutro epicentro de vida e lume, preto do comezo
da biodiversidade. Preto das mans pequenas do que empeza a construír algo.
Algo así como a impertinencia do espírito que decide volver.
0 comentarios:
Publicar un comentario en la entrada