
^[la muerte de dorothy, Daniela Edburg]
O número cósmico N viaxa polas mentes.
Unha criatura seca (o corpo humano adulto está formado por auga nun 60 por cento) divisa un furado na súa estratosfera.
A criatura está cansa, a eternidade da que goza converteuna nun ser hipócrita. Aburrida,
indaga noutros posibles mundos (o universo é infinito).
Curiosa palabra (infinito) a que de- fin- e o que non podería ser definido doutro xeito, o que non ten cabida en ningures. E moito menos na mente humana.
A mente, o universo máis infinito que nunca alcanzará esa palabra. Pésanlle moito os restos mortais, como a pereza e o medo.
Sempre alzando os ollos, indagando máis alá da propia estratosfera mental, minimizando as nebulosas das rexións propias.
Ignorar posibilidades é a especialidade desta raza.

4 comentarios:
Menuda puta mierda
Non sei exactamente a qué te refires, anónimo, pero en calquera caso, algo en ti se revolveu para que deixaras escritas esas tres palabras.
Jelou mi meiga... Me encanta, como casi todo lo que haces casi siempre, pero hoy me fijo en la fotografía, en el cuadro... La muerte de Dorothy que podía ser también la de Caperucita Roja es como la muerte de un sueño, de la inocencia... Me ha puesto los pelos de punta...
Y un cuento: El del sabio que pasó toda su vida mortal buscando una pócima mágica que le permitiera vida eterna y tras encontrarla pasa aún los días de su vida inmortal buscando la fórmula que acabe con ella...
A pobre e estreita mente humana non é quen de captar as posibilidades do infinito: esa curiosa palabra e estremecedor concepto.
Publicar un comentario en la entrada