[Jerico Santander. "Sometimes we all fall"]
Das palabras quedaron so uns restos tirados polo chan
adormecida a cidade Cirtulania
como tódolos ollos
pechadas as pálpebras contra si
como xuramentos internos dos que intentan evitar catástrofes.
Pola beira dos beizos camíñanche serpes
ti non o sabes
pero estás maldito. Nunca máis abrirás os brazos á consolación.
Nin sequera cando eu te chame. Nin sequera cando o ceo che regale
primaveras.
Ti non o sabes. Pero son todos xestos baldíos do destino
para te animar
para que non quedes vivo nunha ánima, condenado a verme sempre
a agarráreste ó tempo dun xeito consumista.
Cirtulania era un lugar encantado de permisividade
unha forma de sentíresme forma, de pertencer a unha identidade
severa.
Agora, desde unha perspectiva cravada noutros ollos
xa non son quen de me recoñecer. Xa percorro a capacidade de me
auto-xulgar
os desexos evolucionaron noutros campos, son outras materias
se cadra máis complicadas, menos enxebres de mitos.
Unha vez Cirtulania converteuse naquela cidade maldita.
Pero agora, situada no epicentro doutra vida dou en bater
contra os muros de titanio que a crearan
contra esa siniestralidade que esmorece as veas, os centauros,
a pasividade do que non sabe a onde vai.
A cidade permitía rebater verdades. No laminado poroso das palabras,
do idioma que falaba, tiven a oportunidade de te matar.
Mais non quixen facelo.
